Günün büyük bir bölümünde uyanık olmama rağmen hala istediğim verimlilikte çalışamıyorum. Neden olduğunu henüz tam olarak çözemedim. Zaman herkes için aynı işliyor sanıyordum. Öyle değilmiş. Planlı ve programlı hareket eden insanların zamanı daha bir verimli, daha bir şık geçiyormuş. Hiçbir hamlesi içgüdüsel, tesadüfi olmayan insanlar var. Ben onlardan biri değilim. Kurtlar Vadisinde çok sevdiğim bir replik geliyor aklıma. Bu millet kaderini zar atarak belirliyor. İnsanlarımız satranç oynamayı sevmiyor. Adımlarını planlayarak hareket edenlerin sayısı çok az. Hadi bugün de bunu yaşayalım diye gerizekalıca bir yaşamım olduğunu farkettim bu cümleleri kurarken. Küçük çaplı planlarım oluyor tabi ama her adımım bir sonraki adımımın öncüsü değil. Gözümü diktiğim istikamete giderken basmam gereken basamaklar değil. Tesadüf eseri içinde bulunduğum ortamlar ve öylesine, mecburiyetten tanıştığım ve tahammül etmek zorunda olduğum insanlar bütünü... Tam bir hayal kırıklığı. Bir network oluşturamamak çok üzücü. Herhangi problemde kim aranır bilmiyorum, X konuda iş bitirecek adam lazım ??? Haksızlığa uğradın ama muhatap bulamıyorsun. Aslında haklısın ama adam yerine konmuyorsun. Çünkü tesadüf eseri her şeyin. Yaptığın iş de dahil buna mesela. Bugün dahil olacağın X işini önceden kurguladın mı kafanda? Adımlarını düşündün mü?
Kabataş bir bina veya mektep ismi değildi. Bir idealdi. Bir ütopya belki. Özsaygısı yüksek, ne yaptığını bilen bir centilmem olarak yetişme hayali. Kim bilir, belki hala çok geç değildir. Ne dersin?
Saygılarımla...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder