Ayna

Alperen deyû bir düşmanım var ki

Kimsenin etmediği kötülükler etti

Tek derdü bendüm sanki

Hiç affetmedi beni

Aynada bile gösterdi suretini

Ben korkusundan el pençe-i divani

O ise nefretinden ötürü ellerini gizler idi

Defter

Defter

Abim gelüp defterüme tecavüzü hak bellemiş,

Defterün yarısını gecede helak eylemiş,

İmdi men defterümün acısını çeker iken

Ol defterün yazduğunın haturunda değil imiş. 

Kuyu

Bugün yanımda ne Kübra ne İrem

Sadece ben, aklım ve iradem

Babam vuruyorken günahlarımdan dem

Bu yalan neden, yoksun madem

Kendinden geçerek Allah’a yürü

İsrafmış ömrümün on sekiz yılı

Kendine gelirsen çözülür büyü

Gökyüzüymüş Yusuf’un düştüğü kuyu

Yeryüzüne uzan ve gerçeği hisset

Topraktan başka ilah yoktur diyerek

Kalbinin serabı olan Tanrı’dan vazgeç

Mecnun olma çöllere, Leyla’yı ez ve geç

Kur'an-ı Kerim Surelerinin Anlamı

1. Fâtiha “ ilk, evvel, başlangıç ”
2. Bakara " inek "
3. Âl-i İmrân " İmrân ailesi "
4. Nisa " kadınlar "
5. Maide " yemek sofrası ”
6. En'am " “sığırlar ve koyun, keçi, deve gibi dört ayaklı hayvanlar- binek hayvanlar”
7. A'raf " sur, dağ ve tepenin zirvesi ”
8. Enfal " savaş ganimetleri, fazlalık, bağış "
9. Tevbe " geri dönmek  "
10. Yunus " balık ismi- Peygamber ismi "
11. Hud " hidayete erenler, doğru yolu bulanlar - Peygamber ismi "
12. Yusuf " ilave olunacak, artacak- Peygamber ismi "
13. Rad “gök gürültüsü”
14. İbrahim " halkın babası, merhametli baba - Peygamber ismi "
15. Hicr " taşlık yer, kaya, yasak, engel, korunan bölge "
16. Nahl " bal arısı ”
17. İsra " gece yürüyüşü, gece yolculuğu "
18. Kehf " mağara "
19. Meryem " "ibadet eden, abid, dindar, yüksek duran hanımefendi - Peygamber annesi "
20. Taha " Anlamı gizli, bilinmiyor. Ta-Ha harfleri. Hurûf-u Mukatta "
21. Enbiya " peygamberler "
22. Hac " kastetmek, yönelmek, bir yeri ziyaret etmek"
23. Müminun " inananlar ”
24. Nur " Aydınlatan şey, ışık "
25. Furkan "Hakkı batıldan ayırt eden"
26. Şuara "şairler”
27. Neml "karıncalar”
28. Kasas " kıssalar, hikayeler, tarihi anlatılar veya birinin izini sürmek, bir haberi adım adım takip etmek "
29. Ankebut " dişi örümcek "
30. Rum " Romalılar / Bizanslılar "
31. Lokman " çok yiyen, obur, her şeyi yutup özümseyen, bilgiyi içine çeken bilge- Peygamber ve ya bilge kişi tam olarak anlamadım "
32. Secde " başı eğmek, alnı yere koymak veya itaat etmek "
33. Ahzap "grup, bölük, topluluk”
34. Sebe " Güney Arabistan'da (Yemen bölgesinde) yaşamış olan antik bir kabile veya bu kabilenin kurduğu devletin (Saba Krallığı) adıdır. Kelime, kurucusunun isminden türemiş. "
35. Fatır " yaratan, yoktan var eden, eşsiz ve benzersiz şekilde yaratan, mucit"
36. Yasin " Anlamı gizli, bilinmiyor. Ya-Sin harfleri. Hurûf-u Mukatta "
37. Saffat " sıra sıra dizilenler, saf tutanlar ”
38. Sad " Anlamı gizli, bilinmiyor. Sad harfi. Hurûf-u Mukatta "
39. Zümer "  zümreler, gruplar, bölükler veya topluluklar "
40. Mümin " inanan, iman eden, güvenen ve güven veren"

ŞİZOFRENİDEN UYANIŞ

Farkına varılma ânı laneti

İnsanoğluna karşı derinlerde hissedilen o büyük nefretin ve öfkenin, aslında insanın kendine karşı hisleri olduğunu fark ettim. 

Aslında insanoğlu ile hiçbir alıp veremediği olmadığı ve hiçbir zaman da olmayacağı gerçeği. 

Acımasız, çirkin, hain, zalim, bencil, güvenilmez, kibirli, sorumsuz, ilgisiz ve korkutucu görünen bir korkak olarak bilinen maskeli düşmanın, maskesini çıkartın. 

Karşındaki, kendinden başkası olmayacak. 

Kendine bir ayna ara.

 

Buldukların hoşuna gitmese de aynaya sahip çıkmalı ve onu kabullenmeli ve hatta kendisi ile mücadele etmeli. 

Tekrar maskesini takıp ortalığa salmamalı. 

Gördüğün düşman, görmediğinden evladır.

Evla leke fe evla.

Saygılarımla...

BİLGE TOMRİS VE BİHTER'İN MACERALARI - MAYMUN DİYOJEN'İN 3 SORUSU

Her sabah olduğu gibi, günün ilk ışıkları Ergenekon'un üzerine düşmeye başlamış.

Ergenekon yurdunda herkesten önce uyanan küçük bir kız yaşarmış. Nasıl yaptığını kimse bilmezmiş ama o, güneşten bile önce açarmış gözlerini.

Güneşin sıcaklığını yüzünde hisseder hissetmez, kocaman gözlerini açar ve gülümsermiş.

Bu küçük kızın adı Bilge Tomris'miş.

Bilge Tomris'in kendisine arkadaşlık eden sevimli ve cesur bir kedisi varmış. Onun adı da Bihter'miş.

Bilge Tomris ile Bihter her zaman birlikte oyun oynarmış. Bütün Ergenekonlular bunu bilir, onları gülümseyerek izlermiş.

Ergenekon'daki çocuklar, Tomris'e neden "Bilge" dendiğini çok iyi bilirlermiş.

Çünkü köylerine bir yabancı geldiğinde yaşlılar hep aynı hikâyeyi anlatırmış.

"Bu kadar küçük bir çocuğa neden Bilge diyorlar acaba?"

Bir gün köye Baykuş Huhu adında bir gezgin gelmiş.

Baykuş Huhu da bu sorunun cevabını merak etmiş.

Yaşlılar gülümsemiş ve anlatmaya başlamışlar.

Bir gün Tomris ile Bihter oyun parkında koşup oynarken, kaydırağın başında bekleyen bir maymun görmüşler.

Bu, Maymun Diyojen'miş.

Tomris ile Bihter kaydıraktan kaymak için izin istemişler.

Maymun Diyojen gülümsemiş.

"Önce size üç soru soracağım," demiş.

"Eğer cevapları bilirseniz, istediğiniz kadar kayabilirsiniz."

Tomris ile Bihter birbirlerinin elini tutmuş.

"Tamam!" demişler.

"Sorularını sor."

Maymun Diyojen ilk sorusunu sormuş:

"Dünyada en güzel, en kuvvetli ve her zaman galip gelen şey nedir?"

Tomris biraz düşünmüş.

Sonra gülümsemiş.

"Akıl" demiş.

Maymun Diyojen başını sallamış.

"Doğru cevap."

Sonra ikinci sorusunu sormuş:

"Bana öyle bir şey söyleyin ki elle tutulmasın ve gözle görülmesin. Ama gelip geçtiğini hepimiz bilelim."

Bihter arkadaşının gözlerine bakmış.

Tomris ise hiç beklemeden cevap vermiş:

"Zaman"

Maymun Diyojen şaşırmış.

Sonra üçüncü ve son sorusunu sormuş:

"Sahip olduğumuz en değerli hazine nedir? Altınla satın alınmaz, gümüşle yerine konmaz."

Maymun Diyojen bu sorunun zor olduğunu düşünmüş.

Ama Tomris, Bihter'e sarılmış ve neşeyle cevap vermiş:

"Sağlık!"

Maymun Diyojen gülümsemiş.

Karşısında böyle bilgili bir çocuk görünce çok mutlu olmuş.

"Bilge çocuk Tomris ve arkadaşı Bihter!" demiş.

"Sizi tanıdığıma çok memnun oldum ve söz verdiğim gibi kaydıraktan kaymanıza izin veriyorum."

O günden sonra Bilge Tomris, Bihter ve Maymun Diyojen çok yakın arkadaş olmuşlar.

Birlikte oyunlar oynamışlar, gülmüşler ve yeni maceralara doğru yola çıkmışlar. 

İşte böylece Küçük kız Tomris’in adı da Bilge Tomris olmuş.

Saygılarımla...

TEKZİP

Öncelikle bu bir tekzip yazısıdır. Bir müddettir düşünme sürecimi sorgulamaya hız verdim. Bu süreçte kendime ilham olan değişiklikler muhakkak oldu. Eskisi kadar muhabbet edemediğimi fark ettim. Zaman mı değişti yoksa ben mi yoksa insanlar mı yoksa ortam mı bilemem. Belki biraz biraz hepsinden... Ancak bir hakikat var ki bunu asla yalanlayamam, hiçbir şey omadı ise de muhakkak bir şeyler oldu. Kendimi yalanladığımı farkettim bu süreçte. Değişim içinde olmaya devam etmek haz verici. Neticede henüz hayatta olduğumu ifade ediyor bana. Belki de bu ifadeyi eden tek gerçektir benim fark edebildiğim kadarı ile. 

Aklıma güvenemediğim zamanlarda aklıma güvenmem gerektiği tabiri bana Mahmut Şevket'in kattığı en büyük dinamiktir. Aklına güvenini kaybettiğin anlarda aklına güvenmek. Ne cümle ama... Uzun bir süre bu veriye ölesiye sarıldım. Kendimi kaybolmuş hissettiğim anlarda ve kaybolduğumda bana mutlak kılavuz oldu. Beni "bahçe duvarının ötesinde"n çıkaran yegane ışık oldu aklım. Ya da ben bu güne kadar öyle zannediyordum. Kendi kendime yaptığım günlük değerlendirmem esnasında yolda yürürken elektrik çarpmış gibi hatta ne elektriği yıldırım çarpmış gibi hissettiren bir düşüncel sürece sürüklendim. Ben aslında ne olsun istiyorum sorusu üzerine düşünürken aklıma güvenimi kaybetmemem gerçeğine sarılıyordum ve dedim ki... Ya aklıma güvenimi kaybetmem ve kendimi devirmem gerekiyorsa ? En büyük devrimim için tutunduğum tüm kılavuzları terketmem gerekiyorsa? Ya ben "akıl" dan değil de, "içgüdü"den oluşuyor isem? Ah! Derin bir hançerin göğsümden çıkmasını sağlamaya çalışıyordum ve nefesim kesiliyor gibi hissediyorum. Acı içinde çekiyorum hançeri geriye ve tekrarlıyorum kendi kendime... Akıldan değil de içgüdüden oluşuyor isem. Hayatımı ve hareket paternimi düşündüğüm esnada haritanın karanlık noktalarının aydınlanmaya başladığını farkediyorum. İçgüdü benim hayatta kalma mekanizmam olmuş ve ben bunun farkında bile olmadan aslında mantık kılavuzluğunda hareket ettiğime inanmışım. Kendimi kandırmışım ve bunu asla fark etmemişim. İçgüdülerimin yönlendirmesi ile yabani bir ayı gibi hareket etmişim. Beni asla ama asla anlamamışım. Kendimi anlayamadığım evrende anlaşılmayı ümit etmişim. Kendime karşı acımasız olma gayesinde değilim ancak Nietzsche'nin "Anne ben bir aptalım" dediği yerdeyim. Yine ve yeniden bu noktaya gelmek garip. Legolarımın dağıldığını ve tekrar bunları estetik bir yapı haline getirmem gerektiğini görüyorum ve işlemeye devam ediyorum. Kendimi işliyorum ve bu süreci bir halı dokur gibi ilmek ilmek yapıyorum. 

İçgüdüleri ile hareket eden bir insan nasıl stabil bir hayat sürebilir veya stabil kalması gerekli midir? Ya hayatımın altını üstüne getirir isem sorusu geliyor aklıma ve Şems'in Mevlana'ya cevabı geliyor aklıma. Altının üstünden iyi olmadığını nerden biliyorsun? Peki kendimi tanımam gerçekten bu kadar gerekli mi? Neden ben iskeletler diyarında bir et parçasıyım?

Greg'i anlayamayan Wirt olmak istemiyorum. Aklımı farkedemeyen Woodsman olmak istemiyorum. Beast'i farkedemeyen Beatrice olmak istemiyorum. Karşı koyuyorum ve güzel bir Chopin dinliyorum. Yaşadığımız bu ilahi komedyaya gülemiyorum. Tebessüm bile edemiyorum. Ancak düşünebiliyorum. İlahi komedyayı ve varoluşsal sancıları düşünebiliyorum. Teşekkür ederim Diyojen. Kurduğun kulüp için ve kendini arayış çaban için takdir ediyorum.  

Saygılarımla...

ŞİİR: RÜYAMDA 30 YAŞ

Klasik müzik dinleyerek uzanıyordum. Bir rüya gördüm. Dehşet içinde uyandım. Rüyamda 30 yaşındaydım. Oysa daha 7 yaşımdaydım. Nasıl olmuştu bu? Uzun süre suyun altında kalmış ve sonrasında aniden su yüzüne çıkmış gibi hissettim kendimi. Nefes nefese mırıldandım kelimeleri ve farkedince hakikati not ettim unutmadan.

Rüyamda gördüm kendimi,

zaman hayli geçmiş gibiydi.

30 yaşında olsam gerek.

Bakışlarımdan tanıdım kendimi,

yüzüm hiç bana benzemiyordu oysaki.

Yorgun gözüküyordum, belki de mutsuz.

Oyuncağım mı kırılmıştı acaba?

Neden ağlamıyordum, 

mutsuz olsam?

Mutlak yorgun olmalıyım,

Başka ne olabilir ki?

Annem mi kızmıştı yoksa,

kardeşim mi üzdü beni?

Neden titriyordu ellerim

ve neden gizliyordum, 

insanlardan gözlerim yahut ellerimi?

Şuna bak! 

Sakallarım mı vardı, 

çok komik.

Ama beyazlamışlar bir hayli.

Kucağımda bir çocuk var, 

aynı benim gibi.

Kızım galiba kendisi,

kendim gibi sarılmışım.

Babamın saçlarımı kokladığı gibi,

kokluyordum saçlarını.

Peki. 

Korktuğum zaman ne yapıyorum acaba,

30 yaşımda?

Sarıldığım yastığımı göremedim yatağımda.

Belim de biraz yamuk duruyor,

çok acıyor mu canım acaba?

Şu halime bak!

Koca bir amcaya benzemişim.

Neden saçlarımı kaşıyorum durup durup,

pazar günü banyo yaptırmadı mı annem?

Balık günümüz geçti mi?

Ne kadar üzgün gözüküyordum.

Rüyamda,

rüyamdan uyanmayı bekliyordum.

Neden gökyüzüne yalvarır gibi baktığımı…

Biliyorum.

Söylemem kimseye, merak etme.

Erkek sözü veririm, yaşım 7 olsa da.

Yanına alsın artık diye bekliyorsun…

Biliyorum.

Gökyüzüne

umutsuzca bakışımdan tanıdım beni.

Saygılarımla...

Öz saygı, Rutin ve Disiplin Üzerine

 Kendimi değersiz hissetmeye başladığım zamanlar oluyor. Bazı sıklaşıyor, bazı seyrekleşiyor. Ancak muhakkak hissediyorum. Bunu tamamen ortadan kaldırmanın bir yolunu henüz bulamadım. Ancak öz saygımın gerilediği ve kendimi değersiz hissettiğim zamanların analizini yaptığımda muhakkak gördüğüm ortak noktalar olduğunu görüyorum. Bunlardan bazılar; 

- Saç ve sakal traşımı aksatmam ve birbirine karışır hale gelmeye başlaması,

- Kılık- kıyafetimin özensizleşmesi,

- Duş jeli yerine sabun kullanıyor olmam,

- Kullandığım parfüm ve deodorantların değişimi,

- Gözlük bezi taşımamam, kıyafetimle veya peçete ile gözlüklerimi temizlemeye çalışmam,

- Ayakkabımın temiz olmaması,

- Ailemle yaptığım konuşmaların kısalması,

- Saat kullanımını unutmam,

- Açlık süremin uzaması ve abur cubur yememin sıklaşması, 

- Su içme sıklığımın azalaması,

- İşimle alakalı sorumluluklarımın birikmeye başlaması,

- Kendi kalemimi taşımadığım ve başkalarından kalem ödünç aldığım zamanlar, 

- Araba, telefon, tablet, bilgisayar ve çalışma masamın temiz olmaması,

- Kısa ve net cevaplar veremediğim, kelimelerimin ve farklı anlatı konularımın birbirine karışması,

-  Günlük okuma yaptığım kitapları ( iş veya harici ) aksatmaya başlamam, 

...

Kısa bir düşünme ile aklıma gelenler bunlar oldu. 

 Şimdi esas noktaya gelelim. Yazarken ve düşünürken analiz ettiğim üzre, bunlar aslında depresyon belirtileri. Öz saygının düşmesine neden olan problemler bunlar değil, sonucu olarak gördüğüm yansımalar. Peki, esas problem nedir ? Hayatın içerisinde takdir edilmemek, fiziksel ve mental yorgunluk, hayal ettiğin hayatı yaşayamamak sayılabilir diye düşünüyorum. Ancak en temeli ne diye düşününce ucunu göremediğim karanlık bir tünelde gibi hissediyorum kendimi. Sürekli faklı daha derin bir sebep görüyorum. Bunları teker teker çözmek için kendimde güç toplamaya çalışıyorum ancak yaşamın kendisi tabiatı gereği toparlanmak için yeterli zamanı tanımıyor insana. Çalışan bir mekanizmayı durdurmadan eksiklerini gidermek gibi, çalışan bir kalbi durdurmadan üzerinde operasyon yapmak gibi... Denizde yüzerken hareketsiz kalmanın batmaya neden olduğu gibi sistemi durdurarak problemleri çözmeye çalışmak da bir nevi batmaya sebep olacaktır diye düşünüyorum. O yüzden problemleri çevremle münasebetimde sağlıklı bir iletişimle çözmeye çalışmayı sürdürerek çözmeye çalışmak ilk adım olmalı. Disiplinli bir hayat düzenine sahip olmak da en az ilk adım kadar ilk adım olmalıdır. Disiplin !!! Sahip olmak için tırnaklarımı ısırarak çabaladığım bir özelliktir. Disiplinli insana bayılırım, imrenirim ve çevremde disiplinli insanlar olması için çaba gösteririm. Evet, çevrende disiplinli ve problemsiz insanlar barındırmak bir diğer adım. Etrafımdan muhakkak etkileniyorum. Gözünün içi parlayan ve heyecenla çalışan, yaşayan insanlar gördüğüm zaman yaptığım iş ve harcadığım emek bir farklı oluyor. 

Bunları yapmaya çalışmak önemli, ancak her zaman mümkün olmuyor. O yüzden sonuçları çözerek problemden uzaklaşmaya çalışmayı deniyorum. Öz saygımı yitirdiğimde yukardaki maddeler gerçekleşmeye başlıyor ise ben de yukardaki maddeleri düzeltirim, bu sayede tümevarım gerçekleştirebilirim. Neden olmasın? 

Bir rutin yaratıp, yorgun ve uykusuzda olsam rutinlerimi gerçekleştirmeden güne başlamamak ve günü sonlandırmamak. Rutin disipline giden bir patika olacak diye düşünüyorum. Eğer başarılı olabilirsem 30 yaşından sonra elde ettiğim bir kazanım daha olacak. Yaşam devam ettiği sürece denemeye ve yeni çözümler bulmaya çalışmak gerekiyor. 

Miskinlikten ve medeniyet düşüncesinden uzaklaşmamak için çaba göstermeli, emek etmeli, gerekirse bu uğurda bir ömür harcanmalıdır. Ah.. Hayalinden vazgeçemediğim medeniyet düşüncesi, sen nelere kadirsin. Seni çok seviyorum. 

Saygılarımla...