Kendime Hazinem

 En kıymetli hazinemiz,

Zaman ve mekandan münezzeh bir yaratıcı varlığına inancınızı sorgulamak niyetinde olmadığımı söyleyerek başlamak isterim yüce anlatıma.

Ben, insani bedenim dışında varoluşsal kaygısı ve dinginliği ile Diyojen'e kendi ziyadesi ile yakın hisseden kendim... 

Bana der ki, Ey ademoğlu!

Ne zaman fark edeceksin en kıymetli hazineni? Yeniliklerden korkmamanı takdir ediyorum sevgilim, hatalarından ders çıkarmana saygı duyuyorum ancak hala en kıymetli hazinenin ne olduğu konusunda tereddütlerin olmasını yadırgıyorum. 

Derin bir nefes çeker ve arkana yaslanırsan eğer, belki hafif bir de rüzgar eserse alnına cepheden... Fark edeceksin ki, kendinden şüphe ettiğin zamanlarda güvenebileceğin yegane beden içinde yaşıyorsun bu hayatı. Kendi elinden tutmanın sarhoşluğu içinde sallanırken sokaklarda, kendi saçını okşarken anlamsız başarılarını takdir amaçlı... Fark edeceksin ki sen aslında senden içerü değilsin bir tanem. Kendi kendine sözler vermeyi bırakmanı takdir ediyorum ancak henüz kendi kendine konuşmaman gerektiğini kabullenemedin. Sevgilim diye hitap etmek çok garip geliyor çünkü en büyük düşmanım da farklı bir kişi değil aslında. Ben, sevgilim ve canavar paylaşıyor zihnimi en durgun anımda. Oduncu çalışıyor görev bilinci ile ve Beatris cıvıldıyor gökyüzünde. Çaydanlık ve külah küçük sohbetlerini edip kavga ederken gülümsüyor ve huzur buluyorum.

En kıymetli hazinemiz nedir dersek eğer? Gençlik çok kıymetliymiş. Birazını bozuk para gibi harcayınca anladım. Bilgi ve bilim de çok kıymetli imiş. Birazını kazanabilmek için gençliğimden harcarken anladım. Arkadaşlık ve dostluk değilmiş. Tecrübe ede ede anladım. Zaman !!! Ne geri kazanılmaz bir mücevheratsın sen. Anın kıymetini anlamak için sıkışık vakitte iş yetiştirmekle lanetlenmem gerekirmiş meğer. Ben artık ben değilim demem gerekirmiş meğer. Yarın 2 saatlik boşluğum olsun da biraz gazete okuyayım diye gülümsediğim zamanları dahi hatırlayamamakmış. 

Zaman çok kıymetli ve biz aptallar tarafından farkında olmadan çarçur edilmesi çok üzücü. O yüzden yazıyorum, konuşuyorum ve anlatıyorum. Notlar alıyor ve biriktiriyorum. Ben bir hatırayım. Kendimi hatırlamak...

Saygılarımla...