İçimiz daraldığında, kendimizi yalnız hissettiğimizde, problemler gözümüzde büyümeye başladığında tutunabileceğimiz bir temel gerekiyor. Bu temel bizi yeryüzüne sabitleyen dağlar misali kazıklara benzemelidir.
Etrafında güvenebileceğin bir doğru- hakikat kalmamış ise işler yolunda gitmiyor olabilir.
Bir zamanlar güvenebileceğin ve tutunabileceğin doğruların mevcut idi.
Doğrularının doğruluğunu ispat ve yanlışlığı şüphesi ile o kadar meşgul oldun ki geriye bilinmezlik harici hiçbir gerçekliğin kalmadı.
Şüphe ve bilinmezlik ne zamandır temelimiz ve tutunağımız ?
Cevabı kendimiz bulmadığımız sürece doğruluğuna emin olamayacağımız bir gösteriden ibaret arayışımız.
Legolar yükselmekte…
Saygılarımla
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder