4-5 tane küçüklü büyüklü ajanda aldım. Bir tanesini yazarak doldurdum. .Şimdi ikincisini yazıyorum. Kızımla yaptıgımız hayali diyalogların monolog tasviri... Bu nedenli bir müddettir buralarda değilim. Çalışma hayatının temposu içinde unutuyoruz içimizdeki çocuğu ve kim olduğumuzu. Robotlar gibi davranmaya başlıyoruz. Neden bilmiyorum ama bu korkutucu bir şey. Korkmamanın getirdiği korkutuculuk.
Saygılarımla...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder