Yüce Gök Acımasızdır

 

Uyandığımda saatin on bir olduğunu görmekten ve on birde uyanmış olmaktan ötürü pişmanlık duymaktan bile sıkılmış olmak artık benim için normalleşmeye başlamıştı. Böyle bir düzene geçmiş olmamdaki en büyük etkenin yüce doğanın acımasız olmasına bağlıyorum çünkü yapılacak işlerim olmadığı zamanlarda en geç saat sekizde kalkardım. Her güne yapılacak işler koyduğumda ise Yüce Gök her zamanki gaddarlığıyla benim erken kalkmamı istemedi ve elimdeki erken kalkma gücünü tamamen benden aldı. Yüce Gök’e olan savaşım böylece başlamış oldu. Evet, Yüce Gök’e büyük bir saygı ve sevgi duyuyorum ancak bu durum onunla savaşmamıza engel teşkil etmiyor. Şimdi burada bu yazıyı yazarak ona karşı olan savaşımı herkese duyurmayı amaçlamıyorum. Bu yazıyı yazmamdaki temel amaç Yüce Gök ile savaşmamızın gerekliliğidir. Onunla savaşmazsak eğer bizi tamamen ele geçirir ve kendi oyuncaklarından birisi haline geliriz. Bir ağaçtan farkımız kalmaz ve Yüce Gök’ün emirlerini uygularken kendimizi olabildiğine özgür hissederiz. Bir savaşı asla bırakamayacağımızı çünkü kayda değer bir yaşamanın tam olarak da bir savaşın içinde olmak olduğuna iman etmiş durumdayız. Sadece savaşmak yetmez, bir savaşın içinde olduğumuzun da farkında olmamız gerekir. Bilinçli olmak, her an bilinçli olabilmek üzerine gitmeli ve bu savaştan vazgeçmemeliyiz. Elbette Yüce Gök bizden çok daha güçlüdür ve bizi her an alt edebilir ancak Promete’nin yaratıkları olduğumuzu da hatırlamalı ve kartalların her gün ve sonsuza dek ve usanmadan ciğerimizi parçalayacağının da bilincinde olarak savaşımızı sürdürmeli ve verdiğimiz savaştan vazgeçmemeliyiz. Evet, her gün yenileceğiz ancak her gün savaşacağız da. Unutmayalım ki Yüce Gök acımasızdır!