Kardeşlerimle geçirdiğim anları anımsar oldum bir zamandır. İyi veya kötü farketmeksizin kesit kesit gözümün önüne gelen fotograf karelerinden bahsediyorum. Annemle gece vakti kahve pişirip mutfakta sessiz sessiz yaptığımız büyük amaç konuşmalarımızı, hatta gündelik dedikodularımızı ve annemin geçmiş zamanı vadetme seanslarını da özlediğimi fark ediyorum. Babamın kendi dünyasında yaşadığı kavgayı ve dış dünyada yaşadığı sakinliği gözlerinde görmeyi özledim. Babamı anlamaya başladım. Gerçi daha önce bahsetmişimdir belki, babamı daha iyi anlayabilmek adına kendisi ile aynı işi yapıyorum. Ama böyle elimin ucuyla değil, tüm benliğimle severek ve haz alarak. Zaten bu anlarda fark ediyorum aslında babamın sevmediğim eleştirdiğim özelliklerinin nasıl kendisine yüklendiğini. Dost ve aile kazıkları, koca dünyaya karşı verilen küçük insan direnişi ve çekirdek ailenin içerisinde var olma endişesi...
Yaşamak, bir ağaç gibi tek ve hür.
Yine de erkek kardeşimle kanlı bıçaklı olduğumuz gençlik yıllarımızın ardından geriye kalan bir sıcak tebessüm. Bir de kardeşimin kendisi var tabi. Ah hele kız kardeşim... Elimde büyümesi ve parkta koşarken bana yanlışlıkla baba demesi ile aklıma kazındı güzel hatıraları.
Sizleri çok seviyorum ve benim gibi kendi kavganızı verdiğinizi gayet iyi biliyorum. Her ne kadar bu süreçte elinizden tutamasam da sizlerin kalben hep yanındayım. Sizlerinde aynı şekilde benim yanımda olduğunuzu bildiğim için çokça mutluyum. Bu kavgayı tek başıma vermediğimi sizler sayesinde biliyorum.
Mutlak bir gün diyerek sizlere olan özlemimi tekrar dile getirmek istiyorum.
Hayat sizlere hep güzellikler getirsin ve günlük hayatın koşturmacasında sizlere bizleri anımsatacak ufak dokunuşları asla kaçırmayın.
Hatırlayınız ve tebessüm ederek iyi dileklerinizi iletiniz.
Esen kalın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder